ببخشید آقای آلتمن، RAM کامپیوترم رو لازم دارم!

سم آلتمن، مدیرعامل OpenAI، اخیراً توی پادکست Cheeky Pint درباره کمبود جهانی حافظه و اجرای مدل‌های هوش مصنوعی روی کامپیوترهای شخصی صحبت کرده و گفته که از نظر تخصیص منابع، خیلی بده که مردم مقدار زیادی RAM توی کامپیوترهاشون داشته باشن، در حالی که شاید فقط ۵ درصد مواقع ازش استفاده کنن.

به اعتقادش بهتره این منابع توی دیتاسنترها باشن تا استفاده بیشتری ازشون بشه.

خب، از نظر بهره‌وری منابع شاید بشه منطق حرفش رو فهمید، ولی یه سؤال ساده دارم: از کی تا حالا وظیفه من شده که سخت‌افزار شخصیم رو بر اساس نیاز دیتاسنترهای شرکت‌های چند میلیارد دلاری انتخاب کنم؟

من RAM می‌خرم چون می‌خوام روی کامپیوتر خودم برنامه بنویسم، بازی کنم، ماشین مجازی اجرا کنم یا حتی هیچ کاری نکنم! قرار نیست چون کامپیوترم روزی چند ساعت خاموشه، احساس گناه کنم که یه شرکت هوش مصنوعی نمی‌تونه از حافظه من استفاده کنه.

جالب‌تر اینکه یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های مدل‌های Open Source دقیقاً همین امکان اجرای Local هست؛ اینکه بتونیم بدون وابستگی به Cloud، بدون ارسال اطلاعات شخصی به سرورهای دیگران و بدون پرداخت اشتراک، از سخت‌افزار خودمون استفاده کنیم.

حالا مدیرعامل یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های AI داره توضیح می‌ده که بهتره این منابع متمرکز باشن.

شاید از نظر اقتصادی برای دیتاسنترها منطقی باشه، اما بهره‌وری بیشتر لزوماً به معنی انتخاب بهتر برای کاربر نیست.

به نظرم مشکل اصلی این حرف، خود RAM نیست؛ اون مدل ذهنیه که توش سخت‌افزار شخصی ما هم به‌عنوان یه منبع بلااستفاده برای صنعت Cloud دیده می‌شه.

و خب آقای آلتمن، با عرض معذرت، اون ۳۲ گیگابایت RAM روی کامپیوتر من قرار نیست همیشه مشغول کار باشه.

گاهی فقط قراره مال خودم باشه.